Siyam yumuşacık sandığı yatağın üzerinde kıvrılmış yatıyordu. Uykusunun en belirgin yerindeydi, uyanmaya en yakın yerinde. Gözlerinin ardındaki o upuzun koridordan gece açık kalmış televizyondan gelen sabah sinemasını ve açık pencereden de çocuk ağlaması gibi martı seslerini duyuyordu, baharın en sessiz, en aydınlık ilk günündeydiler. Dışarının seslerini hep açık tutuyordu zihni. Bu kadar önyargılı olma diyenlere inanmamıştı. Uyanıp kalkabilirdi ama önce yaşgünü pastasının mumlarını üflemesi gerekiyor. 12. yaşgünüydü, incecik bilekleri üzerinde dogruldu masanın üzerinde; Mutlaka’nın gür kirpiklerine baktı, kendisi gibi çocukluğuna dönmemiş olmamasına içerledi. Anlıyorum seni der gibi bakışına, yüzünü okşarken kolunu da sürmesine bozuldu ardından. Kışın doğmasına rağmen güneşli bir gündü, tıpkı uyanacağı gün gibi ve en sevdiği arkadaşları yoktu. Böyle 12. yaşgünü olmaz dedi kendine ve gözlerini açıp Mutlaka’yı aradı.
Yazının kalanını okuyun »

Güzel bir günün sonunda dağınık bir yatak gibiydi şehir. O şehrin kendisiydi Ferguson. Yağmacı, haydut, sıcak ve samimi. İçinde küçük karınca yuvalarına doğru minik akışlar vardı, sicim gibi. Fasulye sırığı gibi çocuklar yürüyor, hamurişiyle büyümüş kızlar sahil boyunca gelişmemiş vücutlarını şarkıya vuruyorlardı. Birbirlerinin iştahını açan şuruplar içiyorlardı. Yalnız kaldıklarında birbirlerine “Bu şurubun faydası düzenli olarak alındığında farkedilir” diyorlardı. Akşam saatlerinin yan etkisine karşı panzehir bulunuyordu. Gecenin ne kadar uzun olacağına dair bir madde yoktu, ve gece, bir törpü edasıyla incecik eliyordu kalplerini, hışır hışır, hayat dolu. Esniyordu gece mahsustan, bilirsiniz insanın uykusunu getirir bu hareketlenme, ama bu seferliğine sazlıklar ve müzik getirdi gece; sazlık en iyi arkadaşı kurbağaya yaslanmış titriyordu. Her evin ayrı ayrı yaşadığı trajik bir terapiydi uyku, hep aynı şekilde gelen.

Yazının kalanını okuyun »

Bir kaburganın parçasıydı görünen,kadırgalar çürümüş, arzın en altından akan sular gibi yalnızdık. Beklenilmeyen daima gerçekleşir diye düşünülen, günlerin bekçisiydi filbaharlar. Beklenilmeyen ve imkansızın diyalektiğinden süzülen bir efsunla, çantandaki külü göğsüme bastırdın. Batı’nın çanları çalıyor ve topraktan yükselen buharı görüyordum, soluk aldığımı farketmedin. Kimsecikler de kalmamıştı. Yıllar sonra bu kadar kinle yalnız kalacağımı tahmin etmemiştim ve üzerimden sıktığın mermilerin ve benimle vedalaşıp yani en kısa kutsal sözcüğü söyleyip gittin, hoşçakalın.

Yazının kalanını okuyun »

Yatağın kenarından vücudumun üstünde aşağı sarkan kavanozum belirdi…

Kül Tablası: Teneke baskı, iki izmarit, bir kibrit çöpü (yanık) ve kül.

Kibrit Kutusu: Sarı çerçeveli, kırmızı, kırlangıç logo, vasati 380 çöp, kükürtsüz.

Alkol, vs.: Yeşil, sarı, bulanık, keskin ve esrik.

Bir karaltıda uyandım. Karanlık ve sanki ıslak. Yemek beklemiş, tabağın içinde yüzen soğanlar yalpalayarak ilerliyor. Akıntı hızlı, şiddetli. Ev ahalisi temizlik gününde ayak altında dolaşan adamdan rahatsız.

Başlangıç: Gaglerle yuvarlanan sürmeli bir palyaço. İstasyonu profilden gören bir evin bahçesinde otlar, yaban mersinleri, akşam sefaları, yabani sarmaşıklar, ısırgan otları. Pencerenin yüksekliğinde bir sokak panayırının cambazıyla, ikimiz de yükseklik kaybederken karşılaştık. "Sandalyeye tutun geçer" dedi yolun ortasında. Camideki topuzlu duvar saatinin sesi bir çanı andırıyor. Parıltılı, fosforlu bir Arapça’ya benzeyen elbiseleri çıkardım. Caminin helası sapsarı, yer yer siyahlıklar; bekçi müzik dinliyor, sakallı, gür kirpikli ve kaşları ortada birleşmiş; dinlediği küf yeşili, acı badem kokulu ve davudi bir ses.
 

Yazının kalanını okuyun »